Intro

Choreografia jako przedmiot badań, pojęcie, kategoria badawcza. Choreograficzny performans i choreograficzny obiekt jako to, z czym wchodzę w relację jako widzka. Choreografowanie (szerzej) jako sytuowanie przepływu w konkretnych ciałach, obiektach, jako inicjowanie związków i sytuacji, modelowanie zagadnień i problemów. Choreografia (dalej) jako operacyjna kategoria badawcza: czy myślenie choreograficzne pozwala wytworzyć lub ustabilizować nowe obiekty, nowe przedmioty badawcze?

Jak szeroko i jak daleko można choreografię pomyśleć? Choreografia jako pojęcie niestabilne, przedmiot ryzykowny, wędrówka pojęcia pomiędzy przedmiotami, słowami, dyscyplinami (Mieke Bal), nagłe przejścia od pojęcia opisowego do operacyjnego (Doris Bachmann-Medick), procedury wytwarzania choreografii-obiektu przez niestabilne kolektywy działające w zmiennych warunkach (Bruno Latour). Prześledzić drogę choreografii od obiektu(ów) przez metaforę do interdyscyplinarnego pojęcia.

Choreografowanie doświadczenia, wprawianie w ruch ciał, myśli, obiektów, komponowanie układów, sytuacji, relacji. Co się wyłania, co się dzieje, gdy rozpoznajemy splątane trajektorie choreograficznych przemieszczeń?

Albo inaczej.

>> pisanie-γραφή tańca-χορεία >> wyłaniają się SEKWENCJE ruchu w przestrzeni >> KOMPOZYCJA stabilizuje się >> choreografia staje się OBIEKTEM >> obiekt zostaje wprawiony w RUCH >> uruchamia MYŚLI >> myśl pęcznieje w słowach POJĘCIACH metaforach >> pojęcia żywe, zmysłowe, giętkie PRZYCZEPIAJĄ SIĘ do obiektów >> pod ich naporem obiekty KRUSZEJĄ >> transfigurują się w nowe osiadłe SEKWENCJE >> są ZAPISANE >> i ponownie wprawione w RUCH >>

biota@choreobiota.pl

Follow me on Academia.edu

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.